Piše: Vojin Grubač
Naime, nakon 1918. godine, Kraljevina SHS je bila podijeljena na sedam privremenih pokrajina: Srbiju (sa Sjevernom i Južnom Srbijom), Crnu Goru, Srem–Bačku–Baranju, Bosnu i Hercegovinu, Dalmaciju, Hrvatsku i Slavoniju i Sloveniju
Iako su skupštine u Podgorici i Novom Sadu 1918. godine donijele odluke o prisajedinjenju Srbiji, te odluke nisu sprovedene kroz administrativnu strukturu novoformirane države. Umjesto uključivanja u pokrajinu Srbiju, navedene oblasti su oformljene kao posebne teritorijalne jedinice. Stoga se, u istorijskom i pravnom smislu, ne može govoriti o realizovanom: dobrovoljnom prisajedinjenju ili navodnoj aneksiji.
Razlikovanje termina „okupacija“ i „aneksija“ dodatno pojašnjava primjer Bosne i Hercegovine koja je poslije 1978. godine, nakon tridesetogodišnje uprave Austrougarske formalno anektirana tek 1908. godine. Nasuprot tome, u slučaju Crne Gore 1918. godine, administrativni postupci ne ukazuju na sličan proces.
Političke interpretacije koje su insistirale na tezi o „aneksiji“, bez potkrijepljenja faktima, stvarale su dugotrajne društvene tenzije. One i danas često imaju ideološku i političku ulogu u javnom diskursu, s ciljem skretanja pažnje sa strukturnih
problema i ekonomske štete koju je Crna Gora pretrpjela u novijoj istoriji.
Tridesetogodišnje dizanje tenzija o tzv. aneksiji Crne Gore od strane Srbije je bio paravan za temeljnu pljačku države, gdje su kroz Crnu Goru tutnjeli kontejneri koakina, šleperi cigareta, iznošene milijarde evra, a režirana medijska prašina dizana oko „aneksije 1918.“, koje nije bilo. A i da jeste, ta priča je daleko od važnosti i problema koje je napravio Đukanovićev režim tokom svoje tridesetogodišnje vladavine.
(Mišljenja i stavovi autora kolumni nijesu nužno i stavovi redakcije Gradskog portala)
