Ljetnje računanje vremena završava se u nedjelju, 27. oktobra u tri sata ujutru, kada se časovnici vraćaju jedan sat unazad.
To znači da ćemo u noći između subote i nedjelje spavati sat vremena duže, ali i da će narednih dana mrak padati ranije.
Na zimsko računanje vremena prelazi se svakog posljednjeg vikenda u oktobru u noći između subote i nedjelje, dok se na ljetnje prelazi posljednje nedjelje u martu kada se vrijeme pomjera jedan čas unaprijed.
Evropska unija najavila je prije nekoliko godina da će ukinuti ljetnje i zimsko računanje vremena i usvojiti jedinstveno, međutim, to se još nije dogodilo. Predlog je 2019. podržao Evoropski parlament, ali treba da ga usvoje države članice.
Danas čak 110 od 192 države u svijetu primjenjuje prelazak sa ljetnjeg na zimsko računanje vremena (najviše države u Evropi i Sjevernoj Americi), dok se ne primjenjuje u Rusiji, Kini, Japanu, Južnoj Koreji i većini afričkih zemalja.
Bjelorusija i Gruzija takođe su se odlučile za stalno isto vrijeme tokom cijele godine. U Evropi se rasprava o ukidanju ljetnjeg vremena vodi godinama, ali odluka još nije donijeta.
Island je izuzetak – zbog ekstremnih razlika u dužini dana i noći tokom godine, ova praksa mu ne donosi korist. Zemlje na ekvatoru, gdje ima približno isto dnevnog svjetla tokom godine, nemaju razlog da pomjeraju sat, dok se u SAD vrijeme ne mijenja samo u Arizoni i na Havajima, dok sve ostale savezne države prelaze na ljetnje i zimsko vrijeme.
Finska je više puta pozivala na ukidanje ove prakse nakon što je 70.000 građana potpisalo peticiju, jer razlike u dužini dana značajno variraju – u Finskoj dan u junu traje 18,5, a u decembru samo 5,5 sati, dok u Grčkoj ljeti dan traje 14,5, a zimi 9,3 sati. Dakle, iako su obje zemlje u istoj vremenskoj zoni, efekat ljetnjeg računanja vremena nije isti.
